அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால்..
சென்ற வாரம் பதிக்கப்பட்ட அத்தியாயத்தில் நபி (ஸல்) அவர்களும், தனக்கு சோதனைகள் மற்றும் மனநெருக்கடி ஏற்படும் போது அழுதுள்ளார்கள் என்பதை நாம் சில ஹதீஸ் தொகுப்புகப் பார்த்தோம். நபி (ஸல்) அவர்களைவிட நமக்கு முன்மாதிரி மனிதர் உலகில் வேறு யாரும் கிடையாது.
அகிலத்தின் அருட்கொடை அண்ணல் நபி(ஸல்) அவர்கள் இஸ்லாத்திற்காகவும், தனக்காகவும் அளப்பரிய தியாகங்கள் செய்தவர்களை நினைத்து பல சந்தர்பங்களில் ஆனந்தக் கண்ணீருடன் அழுதுள்ளார்கள். அதனை விளக்கும் ஒரு சில சம்பவங்கள் இதோ.
ஒரு தாய் தன்னுடைய மகனைப் பிரிந்து பல நாட்கள் கழித்து சந்தித்தாலோ, அல்லது ஒரு சகோதரி நீண்ட நாட்கள் பிரிந்த தன்னுடைய சகோதரனை மீண்டும் சந்தித்தாலோ, அல்லது ஓர் உற்ற நண்பன் தன்னுடை இளமை காலத்து நண்பனை நீண்டதொரு இடைவேளைக்கு பிறகு சந்தித்தாலோ ஆனந்த கண்ணீர் வருவது இயல்பானது. இது நம்மில் எல்லோருக்கும் பல சந்தர்பத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும். இது போலவே அண்ணல் நபி(ஸல்) அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது அது அந்த நபர்களின் தியாகத்தை நினைத்து கண்ணீர் சிந்தியுள்ளார்கள்.
ஒரு முறை நபி(ஸல்) அவர்களின் சபைக்கு ஒரு பெண் வந்தார்கள், அவர்கள் யார் என்றால், நபி(ஸல்) அவர்கள் தன்னுடைய பால்யகாலத்தில் தாயை இழந்து, பிறகு ஹலீமா ஸஃதிய்யா என்ற பெண்மணி அவர்களிடம் பால்குடித்து வளர்ந்தார்கள் என்பது நாம் வரலாற்றில் அறிந்த தகவல். அந்த பால்குடித் தாய் அவர்களின் மகளார் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு தீன்குலத் தலைவர் அண்ணல் நபி(ஸல்) அவர்களின் சபைக்கு வந்தார்கள். தன்னுடைய பால்குடி சகோதரிக்கு தன்னிடம் இருந்த விரிப்பை விரித்துவிட்டு, அவர்கள் தன்னருகில் அமர வைத்து, நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு கண்ட தன் சகோதரியைப் பார்த்து மாண்புமிகு இறைத் தூதர் நபி(ஸல்) அவர்கள் சந்தோசத்தில் அழ ஆரம்பித்தார்கள், தன்னுடைய தாடி நனைகின்ற வரை அழுதுள்ளார்கள் என்று ஹதீஸ் தொகுப்புகளில் காணமுடிகிறது.
அப்போது நபி(ஸல்) அவர்கள் தன்னுடைய தோழர்களிடம் சொன்னார்கள், “எனக்கு இந்த சகோதரியின் தாய் பாலுட்டினார், அந்த பாலூட்டிய தாயுடைய மகளுக்கு நான் எவ்வளவு கொடுத்தாலும், அவைகள் அந்த பாலூட்டிய தாயின் தியாகத்துக்கு ஈடாகாது” என்று சொல்லி பெருமிதம் கொண்டதோடு அல்லாமல், தன்னுடைய பால்குடி சகோதரிக்கு சில சொத்துக்களைக் கொடுத்தார்கள் என்று வரலாற்று தொகுப்புகளில் (முஸ்னத் அப்துற்றஜ்ஜாக்) காண முடிகிறது.
குழந்தை பருவத்தில் தன்னோடு ஒன்றாக ஒரே தாயிடன் பால்குடித்து வளர்ந்த அந்த சகோதரியைப் பல வருடங்கள் கழித்து பார்த்த சந்தோசத்தாலும், அந்த பாலூட்டிய தாய் தனக்காக செய்த தியாகத்தை நினைத்தும் ஆனத்தக் கண்ணீர் விட்டு நம்முடை தலைவர் நபி(ஸல்) அழுதுள்ளார்கள் என்பதை இந்தச் சம்வங்களில் இருந்து நாம் காணமுடிகிறது.
இது போல் அகிலத்தின் அருட்கொடை அண்ணல் நபி(ஸல்) அவர்கள் தன்னுடைய தோழர்கள் நம்முடைய தூய மார்க்கம் இஸ்லாத்திற்காக செய்த தியாகங்களை நினைத்து அழுது, மற்ற தோழர்களிடம் அந்தத் தியாக செம்மல்களின் செயலைப் பெருமிதத்துடன் சொல்லி சந்தோசத்தில் அழுத்துள்ளார்கள் என்பதை பல வரலாற்று சம்வங்களில் நாம் காணலாம்.
இதோ நம் எல்லோருக்கும் படிப்பினை தரும் சம்பவம், வரலாற்றில் பொன் எழுத்துக்களால் எழுத்தப்பட வேண்டியவை.
முஸ்ஹப் இப்னு உமைர்(ரலி) அவர்கள். இவர் மக்கத்து மாநகரின் மிகப்பெரிய செல்வந்தர் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்து வாழ்ந்து வந்தவர். குரைசி வம்சத்தின் முக்கிய கூட்டங்களில் கலந்து கொள்ளும் தகுதியுடையவராக இருந்தவர். அவர்கள் ஒரு திசையில் வருவதற்கு முன்பும் வந்த பின்பும் அவர் பிரயோகித்த வாசனை திரவியம் மனத்துக் கொண்டே இருக்கும், ஒரு நாளை ஓர் ஆடை என்று புத்தம் புதிய ஆடையுடனே மக்கத்து பெருவீதிதியில் வலம் வந்தவர். ஆனால் இஸ்லாத்தில் இணைந்த ஒரே ஒரு காரணத்திற்காக, தன்னுடைய வீட்டில் தன் தாயால் அடைத்து வைக்கப்பட்டு கொடுமை படுத்தப்பட்டார்கள், பின்னர் அந்த கொடுமையிலிருந்து தப்பித்து, நபி(ஸல்) அவர்களிடம் வந்தடைந்தார்கள்.
முஸ்ஹப் இப்னு உமைர்(ரலி) அவர்களையும் அப்துல்லாஹ் இப்னு உம்மி மக்தூம்(ரலி) என்ற கண் பார்வை தெரியாத தோழரையும் நபி(ஸல்) மதினாவிற்கு ஏகத்துவத்தை எடுத்து சொல்லும் முதல் தூதுவர்களாக கண்ணியப்படுத்தி அனுப்பி வைத்தார்கள் என்பதையும் நாம் பல சந்தர்ப்பங்களில் ஹதீஸ்களில் படித்திருப்போம்.
அதே முஸ்ஹப் இப்னு உமைர்(ரலி) அவர்கள் ஒரு நாள், கடினத் தன்மையுடைய ஆடையுடன் ஒரு கஷ்டமான கோலத்துடன் நபி(ஸல்) அவர்களுடைய சபைக்கு வருகிறார்கள், நபி(ஸல்) முஸ்ஹப்(ரலி) அவர்களுடைய ஆடையையும், அவர்களுடைய நிலையை பார்த்து அழ ஆரம்பித்தார்கள். பிறகு நபி(ஸல்) தன்னுடைய தோழர்களிடம் சொன்னார்கள் “இந்த முஸ்ஹப்(ரலி) இஸ்லாத்திற்கு வருவதற்கு முன்னால் அல்லாஹ் அவருக்கு கொடுத்த அருட்கொடையை நான் நினைத்து பார்க்கிறேன், அவருடைய தாயார் முஸ்ஹப்பை (ரலி) அவர்களை எப்படி செல்வ செழிப்பாக வைத்திருந்தார் என்பதை நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்”. இஸ்லாத்தை ஏற்ற ஒரே காரணத்திற்காக எல்லா வசதிகளையும் துறந்துவிட்டு கடுமையான ஆடையோடு இருக்கும் என்னுடைய முஸ்ஹப்பின் (ரலி) தியாகத்தை நினைத்து ஆனத்தத்தில் அழுகிறேன் என்று இரக்க குணமுடைய நபி(ஸல்) அவர்கள் எடுத்துரைத்தார்கள். (இந்த சம்பவம் இப்னு மந்தா என்ற அறிஞருடைய அத்தர்கீப் வத்தர்கீப் என்ற ஹதீஸ் தொகுப்பில் பதிவு செய்யப்படுள்ளது.)
இதே முஸ்ஹப் இப்னு உமைர்(ரலி) அவர்கள் உஹத் யுத்தத்தில் ஷஹீதானார்கள். நபி(ஸல்) அவர்கள் முஸ்ஹப் அவர்கனின் ஜனாஸாவுக்கு கஃபனிடுவதற்காக ஆடையை போர்த்துகிறார்கள், தலையை மூடினால் கால் தெரிந்தது, காலை மூடினால் தலை தெரிந்தது. பிறகு இத்ஹிர் என்ற புல்லை எடுத்து கால் பகுதியை மறைத்து அந்த தியாகச் செம்மல் முஸ்ஹப் இப்னு உமைர் (ரலி) அவர்களை அடக்கம் செய்தார்கள் என்று வரலாறுகளில் நாம் காண்கிறோம்.
இதை போன்று கதாதா(ரலி) அவர்களை பற்றி மிகவும் சிலாகித்து தன் தோழர்களிடம் நபி(ஸல்) அவர்கள் சொல்லி கண்ணீர் விட்டார்கள் என்பதை வரலாறுகளில் பதியப்பட்டுள்ளது.
உஹதுப் போரில் நம்முடைய ஈருலகத்தின் வெற்றிக்குச் சான்று அளிக்கும் படைத் தலைவர் நபி(ஸல்) அவர்களைக் கொலை செய்வதற்காக நான்கு திசைகளிலும் அம்புகளை எதிரிகள் ஏவிக்கொண்டிருந்தார்கள். தன்னுடைய தலைவருக்கு ஆபத்து ஏற்பட போகிறது என்று உணர்ந்த கதாதா(ரலி) நபி(ஸல்) அவர்களை நோக்கி வரும் அம்புகளை தன்னுடைய உடம்பை நபி(ஸல்) அவர்களுக்கு பாதுகாப்பு அரணாக ஆக்கி அந்தப் போரில் ஷஹீதானார்கள். தன்னுடைய அருமை தோழர் கதாதா(ரலி) அவர்களின் தியாகத்தை பெருமிதமாக தன் தோழர்களிடம் நபி(ஸல்) அவர்கள் சொல்லி ஆனத்தத்தில் கண்ணீர் சிந்தினார்கள் என்பதை தபரானி போன்ற ஹதீஸ் தொகுப்புகளில் நாம் காண முடிகிறது.
இப்படி நபி(ஸல்) அவர்கள், தன்னோடு வாழ்ந்த தோழர்கள், சொந்தங்கள் இஸ்லாத்திற்காகவும், தனக்காகவும் எல்லா வகையிலும் தியாகம் செய்தவர்களை நினைத்து ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டுள்ளார்கள் என்பதை நாம் அறிகிறோம்.
ஆனால் நாம் எதற்கெல்லாம் கண்ணீர் சிந்துகிறோம் என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.
குறைந்தபட்சம் வாரத்தில் ஒரு நாளாவது, நபி(ஸல்) மற்றும் ஸஹாபாக்கள் இஸ்லாத்திற்காக செய்த தியாகத்தை நினைத்து ஆனத்தத்தில் அழுது பெருமிதம் அடைந்திருக்கிறோமா?
தொலைக் காட்சித் தொடர் நாடகத்தில் வரும் பொய் கதாப்பாத்திரங்களுக்காக கண்ணீர் சிந்தும் நாம் என்றைக்காவது, இஸ்லாத்திற்காக வாழ்ந்து மரணித்த எண்ணற்ற தியாகிகளின் வரலாறுகளை படித்து அவர்களின் தியாகங்களை நினைத்து கண்ணீர் அல்லாஹ்வுக்காக வடித்திருக்கிறோமா?
இன்று முஸ்லீம் என்று பெருமிதப்படுகிறோமே! இதற்கெல்லாம் காரணமாக யார் யாரெல்லாம் இருந்துள்ளார்கள் என்பதை என்றைக்காவது யோசித்து பார்த்து, நமக்கு அல்லாஹ் கொடுத்துள்ள இந்த நிஃமத்தை நினைத்து அழுதிருக்கிறோமா?
நாம் அழ வேண்டும். இஸ்லாத்திற்காக அழ வேண்டும். நபி(ஸல்) அவர்களின் தியாகத்தை நினைத்து அழ வேண்டும். ஸஹாபாக்களின் தியாகங்களை நினைத்து அழ வேண்டும் அனைத்தும் அல்லாஹ்வின் திருப் பொருத்தத்தை முன்னிருத்தியே அழவேண்டும்.
இந்த வார உறுதி மொழி:
கற்பனை பொய் கதைகளான சினிமாக்கள், தொலைக்காட்சி தொடர் நாடகங்களைப் பார்த்து கண்ணீர் வடிப்பதை இன்றோடு நிறுத்திவிட்டு. தன் உடலாலும், உழைப்பாலும், செல்வத்தாலும் தியாகம் செய்து வாழ்ந்து மரணித்த தியாகச் செம்மல்களில் வரலாறுகளைப் படிப்போம், இஸ்லாத்திற்காக அவர்களின் தியாகங்களை நினைத்து ஆனந்த கண்ணீர் சிந்துவோம், படிப்பினை பெறுவோம், பிறருக்கும் எடுத்துரைப்போம், நன்மையானவைகளை நம்முடைய வாழ்வில் கடைப்பிடிபோம். இன்ஷா அல்லாஹ்.
M தாஜுதீன்
