வயது முதிர்ச்சி எனும்வண்டியில்
என்னை
காலம் ஏற்றிவிட்டுவிட்டது!
பின் ..
வாழ்க்கையில்
நான்
பார்த்து
ரசித்து
செதுக்கி வைத்திருந்த
இளைமையெனும் சிற்பம்
காணாமலேயே போய்விட்டது!
காணும் காட்சியெல்லாம்
காலைப்பணிபோல
தெளிவற்றுத் தெரிகிறது.
அறிந்த முகம் கூட
சிதிலமடைந்த ஒவியமாய்
மங்கி மறைகிறது.
உடன் பிறந்த உறவுகளும்
நான் பெற்ற உறவுகளும்
என்றாவது வரும் திருநாள் போல
வந்து
விசாரித்துவிட்டுப் போகிறது!
குடல் இருப்பதும்
அது
பசியென்று சில நேரம் அழுவதும்
அவ்வப்போது
நிகழும் நாடகமாகிவிட்டது
ஆகாரம் தவிர்த்தாலும்
மருந்தும் மாத்திரையும்
தவிர்க்க முடியாத உணவாய்ப் போனது!
வாழ்க்கை வண்டியின் அச்சின் கரு"மை"போல
என் உடலில்
இன்னும் கொஞ்சம்
உயிரின் பிசிரு
ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது
ஊரும்
தெருவும்
பள்ளிவாசலும்
இதமாய் ஒத்தடம் தரும் ஆறுதல்
என்றாலும்
இப்போதைக்கு
சாய்வு நாற்காலியும்
என்னவளுமே
என் சோக இருள் கிழிக்கும்
சந்தோஷ வெளிச்சம்!
CROWN
